ای سید و مولای ما پیش خدای متعال گواهی ده که ما در راه خدا تا آخرین نفس ایستاده ایم بزرگترین آرزو و افتخار بنده این است که در این راه پر افتخار ، پرفیض پربهجت جان خود را تقدیم کنم

آینده انقلاب ظهور مهدی است چقدر برای آینده تعلیم و تربیت شده ای

وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى‏ بِآياتِنا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ

 إِنَّ في‏ ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ (5) ابراهیم (ع)

و در حقيقت، موسى را با آيات خود فرستاديم [و به او فرموديم‏] كه قوم خود را از تاريكيها به سوى روشنايى بيرون آور، و روزهاى خدا را به آنان يادآورى كن، كه قطعاً در اين [يادآورى‏]، براى هر شكيباىِ سپاسگزارى عبرتهاست. (5)

وقتی واژه یوم و ایام و ریشه های آن را در قرآن بررسی می کنیم به ایام الله برخورد می کنیم روزهایی که خداوند به خودش متصف کرده است و نشان از عظمت این روزها است. براستی این روزها چگونه هستند و چه خاصیتی دارند که خداوند بین میلیاردها سال و روز این روزها را مختص خود کرده است.

وقتی در قرآن به ماجراها و معجزات عظیم  و آیات کبرای(بزرگ) حضرت موسی (ع) این رسول الوالعزم الهی می نگریم  با خود می گوییم خدایا چرا حضرت موسی (ع) برای یک قوم زبان نفهم و لجوج این همه نعمت و آیات عظیم خدایی را هدیه آورد؟ آیا اسراف نیست ؟

اگر یک مقدار در آیه فوق (5 سوره ابراهیم (ع)) تامل کنیم متوجه می شویم که خداوند حضرت موسی را با آیاتش فرستاد تا با آن آیات قومش را از ظلمات به سوی نور حرکت دهد و بعد خداوند نتیجه این همه فعالیت حضرت موسی (ع) را "یاد  روزهای خدا" یا به تعبیر قرآنی "ذکر ایام الله" عنوان می کند.

یعنی اینکه ایشان با آیات (عصا و ید بیضاء)  سوی فرعون رفت و نشانش داد و بعد  طوفان و ملخ و حشره و وزغ و خون شدن نیل  که آیات مفصل خدا بود را برایشان فرستاد.

 فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ الطُّوفانَ وَ الْجَرادَ وَ الْقُمَّلَ وَ الضَّفادِعَ وَ الدَّمَ آياتٍ مُفَصَّلاتٍ فَاسْتَكْبَرُوا وَ كانُوا قَوْماً مُجْرِمينَ (133 )

و سپس بنی اسراییل را شبانه حرکت داد درحالی که فرعون و لشکرش بدنبالش بودند و هنگامی که دریا مانعش شد دریا را شکافت و دوازده مسیر ایجاد کرد و قومش را عبور داد و فرعونیان را غرق کرد و ... چرا این همه ماجرا؟ حکمت آن چیست؟ جواب در ادامه آیه است:

وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ و روزهاى خدا را به آنان يادآورى كن

مگر حضرت موسی (ع) ایام الله را قبل از این همه ماجرا نمی توانست بفهمد و به قوم خودش درس بدهد؟ آیا این همه مقدمه نیاز است؟ در جواب می گوییم باید ابتدا قومش را با این همه ماجرا آشنا کند تا در فضای بوجود آمده از این ماجراها و معجزات عظیم یاد آخرالزمان درک شود.

یعنی در قبل از این ماجراها کسی نمی فهمید و اگر هم قبول می کرد فقط لقلقه زبانی بود و در حال و هوای ماجراهای ایام الله قرار نمی گرفت.

کل ماجراهای عظیم حضرت موسی ذکر و یاد ایام الله بود نه خود ایام الله.

پروردگار موسی (ع) یکی از معلمین بشر را به سوی پادگانی فرستاد و او را مامور به سوی قومی کرد تا با تمرین در این فضا اولا خودش بفهمد که در ایام الله اوضاع به چه صورت است و ثانیا بتواند به مردمش که از قضا خیلی هم لجوج بودند بفهماند.  با بررسی احادیث ایام الله متوجه می شویم ایام الله سه روز است .

5671تفسیر برهان - / [1]- ابن بابويه، قال: حدثنا احمد بن محمد بن يحيي العطار، قال: حدثنا سعد بن عبد الله، قال: حدثني يعقوب بن يزيد، عن محمد بن الحسن الميثمي، عن مثني الحناط، قال: سمعت أبا جعفر (عليه السلام) يقول:

 «ايام الله عز و جل ثلاثة: يوم يقوم القائم، و يوم الكرة، و يوم القيامة».

روزهای خداوند عزوجل سه روز است : روز قائم (ع) ، روز رجعت ، روز قیامت

اگر کمی در آیات مربوط به انبیاء و رسل (ع) و احادیث اهل بیت (ع) تامل و بررسی کنیم متوجه می شویم که یاد این  سه روز به صورت مفهومی برای همه آنها مطرح است و همیشه به سوی آن امر می کرده اند.

 ولیکن چون برای امت رسول الله (ص) مراحل قوم بنی اسراییل نعل به نعل تکرار می شود ، بنابراین یاد ایام الله و رسیدن به ایام الله برای امت رسول الله (ص) بسیار مهم و نتیجه تمام وقایعی است که خداوند برای این امت در نظر گرفته است و خداوند ماجرا ها را در قوم بنی اسراییل بصورت مفصل بیان کرده است تا امت رسول الله (ص) با نگاه به بنی اسراییل اشتباهات آنها را تکرار نکرده و رفتارهای درست داشته باشند.

  قال رسول الله(ص): کُلُّ ماکانَ فِي الأُمَمِ السَّالِفَةِ فَإِنَّهُ يَکُونُ فِي هَذِهِ الأُمَّةِ مِثْلَهُ، حذو النعل بالنعل و القذة بالقذة،

هر آنچه که در امتهاي پيشين واقع شده مثل آن در اين امت واقع مي شود در اين امت نيز واقع مي شود:  مانند آن مسائل نعل به نعل و قدم به قدم و عينا،/ بحار ج28 ص10 حديث 15

اولین روز از ایام الله روز ظهور مهدی آل محمد ارواحنا لتراب مقدمه الفداه است.

 یاد ظهور اینقدر برای خدا مهم است که کل ماجرای حضرت موسی (ع) را برای یاد ظهور معرفی می کند پس خود ظهور که از ایام الله است چقدر اهمیت دارد؟

و چقدر زیبا گفت آن امام خمینی (ره) که دهه فجر از ایام الله است یعنی تکه ای از ظهور و از رجعت و از قیامت.  

یعنی یاد امام زمان (ع) و ظهور ایشان در این ایام پررنگ است.

اگر ما در انقلاب از ایام الله فاصله بگیریم یعنی از انقلاب فاصله گرفته ایم و چقدر خوبست در کل برنامه ریزی های نظام جمهوری اسلامی یاد و ذکر و رسیدن به ایام الله هدف باشد.

مسئولان ما بدانند که انقلاب ما محدود به ایران نیست. انقلاب مردم ایران نقطه شروع انقلاب بزرگ جهان اسلام به پرچم داری حضرت حجت (عج) است. امام خمینی (ره)

امید است که این انقلاب ... به طلوع فجر انقلاب مبارک حضرت بقیت الله منتهی شود. امام خمینی (ره)

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ (26)تکویر
پس به کجا مي‏رويد؟!
 

روز ظهور روز انتقام است می روم تا انتقام سیلی زهرا (س) بگیرم.

وَ أَقْسَمُوا بِاللّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ لا يَبْعَثُ اللّهُ مَنْ يَمُوتُ بَلي وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النّاسِ لا يَعْلَمُونَ (نحل38)
آنها سوگندهاي شديد به خدا ياد کردند که: «هرگز خداوند کسي را که مي‏ميرد، برنمي ‏انگيزد!» آري، اين وعده قطعي خداست (که مردگان را براي یاری امام زمان(عج) بازمي‏گرداند)؛ ولي بيشتر مردم نمي‏دانند!

آیا این استخوانها دوباره باز می گردند?

قبر فاطمه بی نشان است سلام خدا بر آنان که فاطمی رفتار کردند

دنیای بی فاطمه (س) برای شیعیان قفس است آنها بسوی مادرشان پرواز کردند

ای شیعه تو باید اولین کسی باشی که صبح ظهور به او می رسی.

شهادت جلوه ای از جلوات فاطمی (س) است

مسير اين کاروان مرگ است، مسير اين کاروان شهادت است، مسير اين کاروان رويارويي با صهيونيست هاست، رويارويي با دشمنان اسلام است، اين کاروان قلبي دارد به نام امام زمان(عج)، قافله سالاري دارد به نام رهبر معظم انقلاب، ياوراني دارد که همه بر هم سبقت مي گيرند تا ياورتر باشند؛ حسيني تر باشند، شبيه ‏تر به مولايمان حسين صلوات الله عليه باشند.

فاخلع نعلیک ای شیعه منیت خود را کنار بزن اصل تو اهل بیت (ع) است.

ما باید پرچم اسلام را در انتهای افق بر زمین بکوبیم.       حاج احمد متوسلیان

راه شهدا به سوی ظهور مهدی (عج) است . برای برپایی ظهور چه کرده ایم

شیعه از خود اثر بجا نمی گذارد تمام دنیا باید اثرات مهدی (عج) باشد.

أَ يَحْسَبُ اْلإِنْسانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظامَهُ (3)
آيا انسان مي‏پندارد که هرگز استخوانهاي او را جمع نخواهيم کرد؟!
بَلي قادِرينَ عَلي أَنْ نُسَوِّيَ بَنانَهُ (4)
آري قادريم که (حتّي خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتّب کنيم
 

إِنَّ الشَّيْطانَ كانَ لِلْإِنْسانِ عَدُوًّا مُبيناً (53)اسراء

همانا شیطان برای انسان ، دشنی آشکار است.

إِنَّ الشَّيْطانَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا إِنَّما يَدْعُوا حِزْبَهُ لِيَكُونُوا مِنْ أَصْحابِ السَّعيرِ (6)فاطر
در حقيقت، شيطان دشمن شماست، شما [نيز] او را دشمن گيريد. [او] فقط دار و دسته خود را مى‏خوانَد تا آنها از ياران آتش باشند. (6)

سأل المفضل الصادق (ع)

 ما کنتم قبل أن يخلق الله السماوات و الأرضين

قال (ع) :

  کنا أنوارا حول العرش نسبح الله و نقدسه حتي خلق الله سبحانه الملائکة فقال لهم سبحوا فقالوا يا ربنا لا علم لنا فقال لنا سبحوا فسبحنا فسبحت الملائکة بتسبيحنا ألا إنا خلقنا من نور الله و خلق شيعتنا من دون ذلک النور فإذا کان يوم القيامة التحقت السفلي بالعليا ثم قرن ع بين إصبعيه السبابة و الوسطي و قال کهاتين

ثم قال : يا مفضل أ تدري لم سميت الشيعة شيعة يا مفضل شيعتنا منا و نحن من شيعتنا أ ما تري هذه الشمس أين تبدو قلت من مشرق و قال إلي أين تعود قلت إلي مغرب

قال ع : هکذا شيعتنا منا بدءوا و إلينا يعودون / بحارالأنوار ج25 ص21 باب 110

مفضل از امام صادق (ع) سئوال کرد:

 قبل از اينکه خداوند آسمانها و زمين ها را خلق کند شما چه بوديد؟

امام صادق (ع) فرمودند:

ما انواري حول عرش بوديم که خدا را تسبيح مي گفتيم و تقديس مي کرديم تا اينکه خداوند سبحان ملائکه را خلق کرد و به ملائکه فرمود تسبيح کنيد. آنها گفتند: پروردگارا نمي دانيم.

 خداوند به ما فرمود تسبيح کنيد و ما تسبيح کرديم. پس ملائکه به تسبيح ما تسبيح گفتند. آگاه باش ما از اور خدا خلق شديم و شيعيان ما از مادون آن نور و هنگامي که روز قيامت فرا برسد پائين ترين، به بالاترين ملحق مي شود.

 سپس آن حضرت بين دو انگشت سبابه و انگشت وسط را جمع کرد و فرمود:مانند اين دو.

سپس آن حضرت فرمودند:  

اي مفضل! آيا مي داني که چرا شيعه، شيعه ناميده شد؟ اي مفضل! شيعيان ما از ما هستند و ما از شيعيانمان. آيا نمي بيني که اين خورشيد از کجا شروع به حرکت مي کند؟

گفتم: از مشرق.

 و فرمود به سوي کجا برمي گردد؟

 گفتم: به سوي مغرب.

 امام (ع) فرمودند: شيعيان ما چنين هستند از ما شروع مي شوند و به سوي ما برمي گردند.

وَ أَقْسَمُوا بِاللّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ لا يَبْعَثُ اللّهُ مَنْ يَمُوتُ بَلي وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النّاسِ لا يَعْلَمُونَ(38)نحل
آنها سوگندهاي شديد به خدا ياد کردند که: «هرگز خداوند کسي را که مي‏ميرد، برنمي‏انگيزد!» آري، اين وعده قطعي خداست (که همه مردگان را براي جزا بازمي‏گرداند)؛ ولي بيشتر مردم نمي‏دانند!
 

البرهان جلد 3 صفحه420 -  محمد بن يعقوب: بإسناده عن سهل، عن محمد، عن أبيه، عن أبي بصير، قال:

قلت لأبي عبد الله (عليه السلام):

قوله تبارك و تعالى:

 وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ لا يَبْعَثُ اللَّهُ مَنْ يَمُوتُ بَلى‏ وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ؟

قال: فقال لي: «يا أبا بصير، ما تقول في هذه الآية؟» قال: قلت: إن المشركين يزعمون و يحلفون لرسول الله (صلى الله عليه و آله) أن الله لا يبعث الموتى. قال: فقال:

«تبا لمن قال هذا ، هل كان المشركون يحلفون بالله أم باللات و العزى؟».

قال: قلت: جعلت فداك، فأوجدنيه؟

قال: فقال لي:

«يا أبا بصير، لو قد قام قائمنا بعث الله إليه قوما من شيعتنا، قبائع سيوفهم على عواتقهم، فيبلغ ذلك قوما من شيعتنا لم يموتوا، فيقولون: بعث فلان و فلان و فلان من قبورهم، و هم مع القائم. فيبلغ ذلك قوما من عدونا، فيقولون: يا معشر الشيعة، ما أكذبكم! هذه دولتكم و أنتم تقولون فيها الكذب! لا و الله ما عاش هؤلاء و لا يعيشون إلى يوم القيامة- قال- فحكى الله قولهم فقال: وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ لا يَبْعَثُ اللَّهُ مَنْ يَمُوتُ».

ابو بصير گويد:

حضرت صادق عليه السّلام از من سؤال فرمود: مردم در اين آيه(38 نحل) چه گويند؟

عرض كردم: زعم آنها اينست كه در شأن كفار نازل شده. فرمود: واى بر ايشان،

مشركين قسم خورند به خدا يا به لات و عزى

بعد درخواست بيان معنی حقیقی آن را نمودم، فرمودند:

وقتى قائم ما قيام نمايد خداوند جماعتى از شيعيان ما را برانگيزاند و بيعت نمايند در حالی که شمشيرها بر شانه‏هاى ايشان است، پس دسته‏اى كه نمرده باشند گويند: مبعوث شدند فلان و فلان و فلان(از شیعیان) از قبرهاى خود و با قائم عليه السّلام هستند. اين سخن به دشمنان ما رسد، گويند:

 "اى گروه شيعه، چقدر دروغگو هستيد اين دولت شماست و در آن دروغ گوئيد. چنين نيست، قسم به خدا زنده نشدند و زندگى نيافتند."

پس حق تعالى قول آنها را حكايت فرمايد كه قسم خوردند قسم سخت كه زنده نفرمايد خداى تعالى آن كه ميميرد.